ေလာကနီတိ

သုဇန က႑

၃၃။ သူေတာ္ေကာင္းတို႔ကိုသာ ေပါင္းေဖာ္ရာ၏။
သူေတာ္ေကာင္း တရားကို သိရ၍ ျမင့္ျမတ္၏။

၃၄။ သူယုတ္မာတုိ႔ႏွင့္ ေပါင္းဖက္ျခင္းကို စြန္႔လႊတ္ေလာ့၊
သူေတာ္ေကာင္း ေပါင္းဖက္အပ္သူကိုသာ ဆည္းကပ္ေလာ့၊
ကုသုိလ္ေကာင္းမႈကို အစဥ္အၿမဲျပဳေလာ့၊
မၿမဲေသာအျဖစ္ (သခၤါရတရား) ကို အစဥ္အၿမဲေအာက္ေမ့ဆင္ျခင္ေလာ့။

၃၅။ သူယုတ္မာတုိ႔သည္ ေရသဖန္းသီးမွည့္ႏွင့္တူ၏။ အျပင္ပန္းအားျဖင့္ အဆင္းရွိေသာ္လည္း အတြင္း၌မူကား ပိုးေလာက္မ်ားျဖင့္သာ ျပည့္ကုန္၏။

၃၆။ ပိႏၷဲသီးမွည့္တုိ႔သည္ ျပင္ပ၌ ဆူးမ်ားရွိေသာ္လည္း အတြင္းအရသာမူကား ခ်ိဳၿမိန္လွေပ၏။
သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏ စိတ္ႏွလံုးသည္လည္း ထုိ႔အတူပင္ ျဖစ္၏။

၃၇။ စႏၵကူးပင္သည္ ေသြ႕ေျခာက္သြားသည့္တုိင္ ေမႊးရနံ႔ကို မစြန္႔။
ဆင္ေျပာင္သည္ စစ္ေျမျပင္သို႔ ေရာက္ေသာ္လည္း ခံ့ထည္တင့္တယ္ျခင္းကို မစြန္႔။
ၾကံသည္ ႀကိတ္စက္သို႔သို႔ ေရာက္ေသာ္လည္း ခ်ိဳေသာ အရသာကို မစြန္႔။
ပညာရွိ သူေတာ္ေကာင္းသည္ ေဘးဒုကၡဆင္းရဲသို႔ က်ေရာက္ျငားေသာ္လည္း သူေတာ္ေကာင္းတရားကို မစြန္႔။

၃၈။ ျခေသၤ့တုိ႔ မည္သည္ ငတ္မြတ္ဆာေလာင္ေသာ္လည္း ျမက္သစ္ရြက္ကိုမူ မစား။
ပညာရွိ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔သည္လည္း ဆင္းရဲဒုကၡၾကံဳရေသာ္လည္း မေကာင္းမႈဒုစ႐ိုက္ကို လက္မခံ အက်င့္သီလကို ေစာင့္ထိန္းၾကကုန္၏။

၃၉။ ျမင့္ျမတ္ေသာမ်ိဳးႏြယ္ကို ေစာင့္သူသည္ ဆင္းရဲျခင္းသို႔ ေရာက္ေသာ္လည္း ယုတ္ညံ့ေသာ အမႈကိုမျပဳ။

၄၀။ စႏၵကူးန႔ံသာသည္ ခ်မ္းေျမ့၏။
ထုိ႔ထက္ လေရာင္ကပို၍ ခ်မ္းေျမ့၏။
စႏၵကူးႏွင့္ လေရာင္တို႔ခ်မ္းေျမ့သည္ထက္ ေကာင္းစြာဆုိအပ္ေသာ သူေတာ္ေကာင္းစကားက ပို၍ ခ်မ္းေျမ့၏။

၄၁။ အေနာက္က ေနထြက္ရာ၏။
ျမင္းမုိရ္ေတာင္ ယုိင္ၫြတ္ရာ၏။
ငရဲမီးေအးရာ၏။
ေတာင္ထိပ္၌ ၾကာပြင့္ရာ၏။
သူေတာ္ေကာင္း စကားသည္ကား တစ္ရံတစ္ဆစ္မွ် မေဖာက္ျပန္ရာ။

၄၂။ သစ္ပင္၏ အရိပ္သည္ ေအးခ်မ္း၏။
ထုိထက္ ေဆြမ်ိဳးမိဘအရိပ္က ပို၍ေအးခ်မ္း။
ထုိထက္ ဆရာသမားအရိပ္က ပို၍ ေအးခ်မ္း၏။
ထုိထက္ ျမတ္စြာဘုရားအရိပ္က အဆမ်ားစြာသာလြန္ ေအးခ်မ္း၏။

၄၃။ ပ်ားပိတုန္းတုိ႔သည္ ပန္းကို အလုိရွိကုန္၏။
သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔သည္ ဂုဏ္ေက်းဇူးကို အလုိရွိကုန္၏။
ယင္ေကာင္တုိ႔သည္ အပုပ္ကို အလုိရွိကုန္၏။
သူယုတ္တုိ႔သည္ အမ်က္ေဒါသကို အလုိရွိကုန္၏။

၄၄။ အမိအဘတုိ႔၏ အဆံုးအမကို မရမူ ကိုယ္ႏႈတ္အမူအရာ ၾကမ္းတမ္း၏။
အမိအဘတုိ႔၏ အဆံုးအမကုိ ေကာင္းစြာရမူ ကိုယ္ႏႈတ္ အမူအရာ လိမၼာ ယဥ္ေက်း၏။

၄၅။ စစ္ေျမျပင္အရပ္၌ ရဲရင့္ေသာသူကုိ အလုိရွိ၏။
လွ်ိဳ႕ဝွက္ေသာကိစၥ၌ ႏႈတ္လုံသူကို အလိုရွိ၏။
စားေကာင္းေသာက္ဖြယ္ စားေသာက္ရခ်ိန္၌ ခ်စ္ခင္သူကို အလုိရွိ၏။
ခက္ခဲနက္နဲေသာ အေရးကိစၥၾကံဳေတြ႕ရခ်ိန္၌ ပညာရွိကို အလုိရွိ၏။

၄၆။ သူယုတ္မာသည္ သူေတာ္ေကာင္းကို ေတြ႕ျမင္လွ်င္ ခ်ဳပ္ခ်ယ္ ၫွဥ္းဆဲျခင္းကိုျပဳလုိ၏။

၄၇။ အမႈကိစၥဟူသမွ်ကို အလ်င္စလုိ မျပဳရာ၊ အလ်င္စလုိျပဳခဲ့ေသာ္ ေနာင္မွ ပူပန္ရတတ္၏။

၄၈။ အမ်က္ေဒါသကို ေျဖေဖ်ာက္ႏုိင္လွ်င္ စိုးရိမ္ျခင္း ကင္းရ၏။
သူ႔ေက်းဇူးကို ဆုိတတ္လွ်င္ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႕ ခ်ီးမြမ္းကုန္၏။
ၾကမ္းၾကဳတ္ေသာ စကားကို သည္းခံျခင္းသည္ ျမတ္၏။

၄၉။ က်ဥ္းေျမာင္း၍ မစင္အတိၿပီးေသာေနရာ၌ ေနရျခင္းသည္ ဆင္းရဲ၏။
ထုိထက္ မခ်စ္မႏွစ္သက္ေသာသူႏွင့္ အတူတကြ ေနရျခင္းသည္ ပို၍ ဆင္းရဲ၏။
ထုိထက္ သူ႔ေက်းဇူးကို မသိတတ္သူႏွင့္ ေနရျခင္းက ပို၍ ဆင္းရဲ၏။

၅၀။ ဆံုးမသင့္သည္ကို အၿမဲဆုိဆံုးမရာ၏။
ယုတ္မာေသာအက်င့္ကိုလည္း တားျမစ္ရာ၏။
ထုိသုိ႔ဆံုးမ တားျမစ္တတ္သူကို သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔ ႏွစ္သက္လုိလားၾက၏။ သူယုတ္မာတုိ႔ကား မႏွစ္သက္ၾကေခ်။

၅၁။ မိမိထက္ ျမတ္ေသာသူကို မိမိကုိယ္ကို ႏွိမ့္ခ်ျခင္းျဖင့္ လည္းေကာင္း၊
ရဲရင့္ေသာသူကို သင္းကြဲျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း၊
မိမိေအာက္နိမ့္ေသာသူကို ေပးကမ္းျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း၊
မိမိႏွင့္တန္းတူသူကို မိမိက လံု႔လျပဳအားထုတ္ျခင္းျဖင့္လည္းေကာင္း ေအာင္ျမင္ရာ၏။

၅၂။ သံဃာပိုင္ (သံဃိက) ပစၥည္းကို အလြဲသံုးစားျပဳျခင္းသည္ အဆိပ္ကိုေသာက္သံုးျခင္းထက္ ဆုိး၏။
အဆိပ္သည္ တစ္ႀကိမ္တစ္သက္ကိုသာ သတ္ေသာ္လည္း သံဃာ့ပစၥည္းကို အလြဲသံုးစားျပဳမွားမူ ဘဝ အဆက္ဆက္ ပ်က္စီးရေခ်၏။

၅၃။ လ်င္ျမန္ျခင္းျဖင့္ ျမင္း၏ ေက်းဇူးကို သိရာ၏။
ဝန္ကို ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖင့္ ႏြား၏ ေက်းဇူးကို သိရာ၏။
ႏုိ႔ရည္ရသျဖင့္ ႏြားမ၏ ေက်းဇူးကိုသိရာ၏။
ၾကံစည္လွ်ိဳ႕ဝွက္ရာအမႈကိစၥ တုိ႔၌ ေျဖၾကားေျပာဆုိႏုိင္ျခင္းျဖင့္ ပညာရွိ၏ ေက်းဇူးကိုသိရာ၏။

၅၄။ သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏ ဥစၥာသည္ နည္းပင္နည္းျငားေသာ္လည္း တြင္းမွထြက္ေသာေရခ်ိဳကဲ့သုိ႔ သူတစ္ပါးတုိ႔ ေသာက္သံုးမွီခုိရ၏။
မသူေတာ္တုိ႔၏ ဥစၥာသည္ မ်ားပင္မ်ားျငားေသာ္လည္း သမုဒၵရာေရကဲ့သုိ႔ ေသာက္ခ်ိဳး မွီခုိရာမရႏုိင္။

၅၅။ ျမစ္တုိ႔သည္ ေရကို မေသာက္ကုန္။
သစ္ပင္တုိ႔သည္ အသီးကို မစားကုန္။
သူေတာ္ေကာင္းတုိ႔၏ ဥစၥာသည္လည္း သူတစ္ပါးတုိ႔၏ အက်ိဳးအတြက္သာ ျဖစ္၏။

၅၆။ မေတာင့္တအပ္သည္ကို မေတာင့္တရာ။
မၾကံစည္အပ္သည္ကို မၾကံစည္ရာ။
တရားသျဖင့္သာလွ်င္ ေကာင္းစြာၾကံစည္ရာ၏။
အခ်ိန္ကို အခ်ည္းႏွီး အလဟႆ မကုန္ဆံုးေစရာ။

၅၇။ မၾကံစည္ဘဲလ်က္လည္း ျဖစ္တတ္၏။
ၾကံရြယ္ထားလ်က္လည္း ပ်က္တတ္၏။
ဥစၥာစည္းစိမ္ဟူသည္ ၾကံစည္ႀကိဳးစားတုိင္း မရႏုိင္။

၅၈။ သူယုတ္မာအား ခ်စ္ျခင္း၊
သူေတာ္ေကာင္းအား မႏွစ္သက္ျခင္း၊
သူယုတ္မာတုိ႔၏ တရား၌ ႏွစ္လုိျခင္း၊
ဤသည္တုိ႔ကား ပ်က္စီးမည့္ အေၾကာင္းတည္း။


=========== သုဇနက႑ၿပီး၏။ ===========

အျပည့္အစံုသို႔...

အက်ဥ္းခ်ံဳးလိုလွ်င္...

ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးျမင့္မားေစရန္ သတိျဖင့္ေနထိုင္ျခင္း

ဆရာေတာ္ ဦးေဇာတိက (မဟာျမိဳင္ေတာရ) ေရးသားေသာ စာအုပ္မွ ထုတ္ႏႈတ္ တင္ျပအပ္ ပါသည္။
ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး

သိပ္ျပီး ဘန္းစကား ဆန္တဲ ့စကားကို မေျပာပါနဲ ့၊ ကိုယ့္ Personality ကို ပ်က္စီးေစတယ္ ။ သိပ္ျပီး ေခတ္ဆန္လြန္း ၊ ကလက္လြန္းတဲ့ မသပ္မရပ္ျဖစ္ေနတဲ့ အ၀တ္အစားကို မ၀တ္ပါနဲ ့၊ ကိုယ့္ရဲ ့ Personality ကို ထိခိုက္ပါတယ္ ။
Personality is a grem in the child that can develop only by slow stages in a true life.
Personality ဟာ ကေလးရဲ ့ စိတ္ထဲမွာ အေစ့အေညွာက္ အေလးတစ္ခု အေနနဲ ့ ရွိျပီးသားပါ။ ဒါေလးကို တျဖည္းျဖည္း ႀကီးထြားလာေအာင္ ျပဳစုရတာ။
အဖက္ဖက္က အရည္အေသြးေတြ ေကာင္းလာဖို ့ဆိုတာ ငယ္စဥ္ကတည္းက တစ္ဆင့္ျပီးတစ္ဆင့္ ျပဳစုကပ်ဳိးေထာင္သြားရတယ္။ ျဗဳန္းခနဲ ခ်က္ခ်င္းႀကီးေတာ့ မရႏုိင္ဘူး။ ဘ၀ထဲမွာ ျဖတ္သန္းသြားရင္းနဲ ့ ဘ၀ကို ေနသြားရင္းနဲ ့ ေလ့က်င့္ျပဳစုပ်ဳိးေထာင္ ယူရတာ။ ေမြးခါစကေလးအတြက္ လူ ့အရည္အခ်င္းေတြဟာ အေညွာက္ေလးေလာက္ပဲ ရွိတယ္။
Personality ဆိုတာ ပံုေသမရွိဘူး။ သူ ့အေပၚ အမ်ားက ဆက္ဆံပံု၊ သေဘာထားပံု အေပၚမွာ အမ်ားႀကီးမူတည္တယ္။ ပတ္၀န္းက်င္အေျခအေန၊ အသိုင္းအ၀ိုင္းအေျခအေန ေပၚမွာ မူတည္သလို ျပဳစုထိန္းေက်ာင္းေပးတဲ ့သူက ျပဳစုတတ္ရင္ ေကာင္းသထက္ ေကာင္းသြားမယ္။ ပတ္၀န္းက်င္အေျခအေန ဆိုးေနသည့္တိုင္ ကိုယ္ကိုတိုင္က အသိ ဥာဏ္ရွိခဲ့ရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ထိန္းသိမ္းျပီး ေကာင္းေအာင္ ႀကိဳးစားရင္ ေကာင္းလာႏုိင္တယ္။
တျခားတစ္ေယာက္မွာ ရွိတဲ့ ေကာင္းကြက္ေလးေတြကို တကယ္ လွဳိက္လွဳိက္လွဲလွဲ တန္ဖိုးထားမယ္၊ ျမတ္ႏုိးမယ္၊ အသိအမွတ္ျပဳမယ္ ဆိုရင္ အဲဒီအရည္အခ်င္းမ်ဳိး ကိုယ့္မွာလည္း ျဖစ္လာမယ္။
The achievement of personality means nothing less than the best possible development of all that lie in the particular single being.
ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး အေကာင္းဆံုးလူတစ္ေယာက္ ျဖစ္လာဖို ့ဆိုတာ ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ အေျခအေန ျဖစ္ႏုိင္တဲ့ အလားအလာရွိသမွ်ကို အေကာင္းဆံုးေပၚထြက္လာေအာင္ လုပ္လိုက္တာပါ ပဲ။
The development of personality means fidelity to the law of one’s being.
ကိုယ့္ရဲ့ Personality တိုးတက္ဖြံ ုျဖိဳးေအာင္ အစြမ္းကုန္ ႀကိဳးစားတာဟာ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သစၥာရွိတာပဲ။
အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေအာင္ လုပ္ခ်င္ရင္ ကိုယ္နဲ ့အကိုက္ညီဆံုး ကို လုပ္မွ အေကာင္းဆံုးျဖစ္တယ္။ ကိုယ္နဲ ့ အကိုက္ညီဆံုးကို မလုပ္ဘဲနဲ ့ သူမ်ားအထင္ႀကီးေအာင္ လုပ္ရင္ အေကာင္းဆံုး ျဖစ္ဖို ့ရာ မလြယ္ေတာ့ဘူး။

ေအာင္ျမင္မႈ

ကိုယ့္ဘ၀မွာ ကိုယ္တကယ္လုပ္ခ်င္တဲ့ အလုပ္၊ ျမင့္ျမတ္တဲ့ အလုပ္၊ ကိုယ့္၀ါသနာ စရုိက္ပါရမီနဲ ့ ကိုက္ညီတဲ ့အလုပ္၊ ကိုယ့္ရဲ ့ျမင့့့္ျမတ္တဲ့ လူ ့သဘာ၀မွာ နက္နက္ရွဳိင္းရွိဳင္း အေျခခံျပီး ျဖစ္ေပၚလာတဲ့ ဆႏၵကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ရတဲ့ အလုပ္ကို လုပ္တဲ့သူဟာ ေအာင္ျမင္တဲ့သူျဖစ္တယ္။ ဘယ္သူမွ မသိၾကလည္း ေအာင္ျမင္တဲ့သူပဲ။
ေအာင္ျမင္မွုဆိုတာ မွန္ကန္တဲ့ သေဘာထားပါ။ စိတ္ဓာတ္အရည္အေသြး ျပည့္၀သူေတြသာ ရရွိပိုင္ဆိုင္ႏုိင္တယ္။

ေရြးခ်ယ္မွု ႏွင့္ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး

Personality can never develop itself unless the individual chooses his own way consciously and with conscious moral decision.
ကိုယ့္လမ္းကိုယ္သိျပီး ကိုယ္တိုင္ေရြးခ်ယ္မွု မရွိဘဲနဲ ့ ကိုယ့္ရည္ကိုယ္ေသြး မဖြံ ့ျဖိဳးႏုိင္ပါဘူး။
သူမ်ားေနာက္ကို မလိုက္ဘဲနဲ ့ ကိုယ့္ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ ့ကိုယ္ ကိုယ့္လမ္းကို ကိုယ္ေရြးတဲ့သူဟာ အႀကီးမားဆံုးသတၱိ ရွိတဲ့သူပဲ။
ခ်ီးမြမ္းတယ္၊ ကဲ့ရဲ ့တယ္ဆိုတာ သူတစ္ပါးစိတ္ထဲမွာ ခဏေလးျဖစ္သြားတဲ့ အေတြးေလးတစ္ခုပါ။

စစ္မွန္တဲ့ ေပ်ာ္ရြင္မွု

Man’s happiness is to move higher, to develop his highest faculty, to gain knowledge of the higher and highest thing.
လူရဲ ့တကယ္စစ္မွန္တဲ့ ေပ်ာ္ရြင္မွုဟာ ျမင့္ျမတ္တဲ့ဘက္ကို သြားေနမွ၊ ကိုယ့္ရဲ ့အေကာင္းဆံုး ဂုဏ္အရည္အခ်င္းေတြ အျမင့္ဆံုးေရာက္ေအာင္ အေကာင္အထည္ေဖာ္ေနမွ၊ တစ္ေန ့တျခား ပိုျပီး ျမင့္ျမတ္တာကို သိဖို ့ေနာက္ဆံုးအဆင့္အျမင့္ဆံုးထိ သိမွပဲ ျဖစ္ေပၚလာတယ္။
If he moves lower, develops only his lower faculty which helps the animal nature then he makes himself deeply unhappy.
ကိုယ့္မွာရွိတဲ့ နိမ့္က်တဲ့အရည္အေသြးေတြကိုပဲ ေမြးျမဴေနမယ္၊ နိမ့္တဲ့ဘက္ကို ပဲ သြားမယ္၊ ကိုယ့္ရဲ ့ တိရစာၦန္သဘာ၀ေတြကိုပဲ ျဖစ္ေအာင္ အားေပးေနမယ္ဆိုရင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို အႀကီးအက်ယ္ စိတ္ဆင္းရဲေအာင္ လုပ္ေနတာပဲ။

သင္ ဘယ္လိုလူလဲဆိုတာ သိခ်င္ရင္…..

သင္ ဘယ္လိုလူလဲဆိုတာ သိခ်င္ရင္ သင္နဲ ့သင့္ ပတ္၀န္းက်င္က လူေတြရဲ ့ ဆက္ဆံေရးကို အကဲ ခတ္ပါ။ ကိုယ့္ရဲ့ ဆက္ဆံေရးဟာ ကိုယ့္ရဲ့ Personality ကို ေဖာ္ျပေနတယ္။
သူမ်ားကို အႏုိင္ယူခ်င္တဲ့ စိတ္ဟာ ခေလးဆန္တဲ့ စိတ္ျဖစ္တယ္။ သူမ်ားကို အျပစ္ရွာခ်င္တဲ့ စိတ္ထားဟာ မရင့္က်က္တဲ့ စိတ္ထားျဖစ္တယ္။

မိဘ၏ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး ႏွင့္ သားသမီး

Personality ေကာင္းတဲ့ သူဟာ အိမ္ေထာင္က်ရင္လည္း အိမ္ေထာင္ဖက္အေပၚ သေဘာထားမွန္တယ္။ လြတ္လပ္ခြင့္ ေပးတယ္။ ေလးစားမွု ရွိတယ္။ စစ္မွန္ျပီး ရုိးသားပြင့္လင္းတဲ့ ဆက္ဆံေရး ရွိတယ္။ အိမ္ေထာင္ဖက္ ႏွစ္ေယာက္လံုး Personality ေကာင္းရင္ေတာ့ အင္မတန္ သာယာတဲ့ အိမ္ေထာင္ေရးျဖစ္ျပီး တစ္ဦးကိုတစ္ဦး အျပန္အလွန္ အက်ဳိးျပဳမယ္။
သားသမီး ရလာတဲ့အခါမွာလည္း သားသမီးအေပၚ မွန္ကန္တဲ့ စိတ္နဲ ့ ခ်စ္တတ္တယ္။ သားသမီးရဲ ့ အရည္အခ်င္းေတြ အျမင့္မားဆံုးထြက္ေအာင္ အေထာက္အကူေပးနိုင္တယ္။
မိဘေတြရဲ ့ Personality ဟာ သားသမီးေတြအေပၚ အက်ဳိးသက္ေရာက္မွု အမ်ားႀကီးရွိတယ္။
ဘယ္လို အရည္အေသြးရွိတဲ့ သားသမီးေတြ ျဖစ္လာမလဲ ဆိုတာ မိဘေတြရဲ ့ Personality ေပၚမွာ အမ်ားႀကီးမူတည္တယ္။

မာန္မာန ႏွင့္ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြး

လူအမ်ားနဲ ့ ဆက္ဆံေရးမွာ ကိုယ္ရည္ကိုယ္ေသြးေတြ၊ အက်င့္စရုိက္ေတြကို နိမ့္က်သြားေစတဲ့ အေၾကာင္းတစ္ခုက ကိုယ့္ရဲ ့ မာန္မာန ပါပဲ။
မာန္မာနဆိုတာ အင္မတန္ ခက္ခဲနက္နဲသိမ္ေမြ ့တဲ့ ကိေလသာ ျဖစ္တယ္။ ဒီလို Psychic inflation (စိတ္ေဖာင္းပြမွု) ျဖစ္သြားရင္ စိတ္ႀကီး၀င္တယ္၊ ကိုယ္လုပ္သမွ် မွန္တယ္လို ့ထင္တယ္။ ကိုယ္ေျပာသမွ် မွန္တယ္လို ့ ထင္တယ္။ ကိုယ့္ကို ျပန္ျပီးေတာ့ လြဲမွားမွု ကို ေျပာရင္ လံုး၀လက္မခံခ်င္ဘူး။ သည္းမခံခ်င္ဘူး။ စိတ္ဆိုးတတ္တယ္။ ျပင္းထန္စြာ တံု ့ျပန္တတ္တယ္။
ပစၥည္း ဥစၥာ၊ ရာထူး အျမင့္ဆံုး ကို ေရာက္လာျပီဆိုရင္ Psychic inflation လို ့ေခၚတဲ့ စိတ္ႀကီး၀င္တာ၊ ဘ၀င္ျမင့္တာ၊ မာနႀကီးတာ ေတြဟာ ျဖစ္လာတယ္။ သူမ်ားနဲ ့ဆက္ဆံတဲ့ အခါမွာ မတူဘူး၊ မတန္ဘူး ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ ့ အထက္စီးကေန တင္စီးျပီးေတာ့ one up (တစ္ဆင့္ျမွင့္) သေဘာထားမ်ဳိးနဲ ့ဆက္ဆံတယ္။ သူမ်ားကိုေတာ့ ေအာက္ႏွိမ့္ခ်ျပီး one down (တစ္ဆင့္ႏွိမ့္) ေနရာမွာ ထားတယ္။

ကိုယ့္ဘ၀ဟာ ကိုယ့္စိတ္ရဲ ့ ေရာင္ျပန္ဟပ္မွု

If u don’t plant the mental and physical seeds of the results you want, weeds will grow automatically.
ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ စိတ္အေျခအေန၊ ကိုယ္ျဖစ္ေစခ်င္တဲ့ ခႏၶာကိုယ္အေျခအေနမ်ဳိး ျဖစ္လာဖို ့အတြက္ သင့္ေတာ္တဲ့ မ်ဳိးေစ့ကို မစိုက္ပ်ဳိးရင္ ေပါင္းပင္ေတြ အလိုလို ေပါက္လာလိမ့္မယ္။
“အစေကာင္းမွ အေႏွာင္းေသခ်ာ” တဲ့။
If we don’t consciously direct our own mind and state, our environment may produce undesirable haphazard state, the result can be disastrous.
ကိုယ့္စိတ္နဲ ့ ကိုယ္ခႏၶာကိုယ္ အေျခအေနေတြကို သိျပီးေတာ့ ဦးတည္ခ်က္ မေပးခဲ့ရင္ မလိုလားအပ္တဲ့ အႏၱရာယ္ရွိႏုိင္တဲ့ အေျခအေနေတြကို ကိုယ့္ပတ္၀န္းက်င္က ဖန္တီးလိမ့္မယ္။ ရလာတဲ့အက်ဳိးကလည္း သိပ္ထိခိုက္ နစ္နာသြားႏုိင္တယ္။
Thus, it’s critical that on a daily basis we stand guard at the door of our mind.
အေရးႀကီးတာက ေန ့စဥ္ေန ့စဥ္ ကိုယ့္စိတ္ရဲ ့ တံခါး၀မွာ အေစာင့္ရွိဖို ့လိုတယ္။
ဆိုလိုတာက ကိုယ့္စိတ္ကို တံခါး၀နဲ ့တင္စားထားတာပါ။ သတိ ဆိုတဲ့ အရာကို အေစာင့္ အျဖစ္တင္စားျပီး အာရုံ အမ်ဳိးမ်ဳိး စိတ္ထဲ ၀င္လာျပီး ဘ၀ကို ဦးတည္ခ်က္ေပ်ာက္ေအာင္ လုပ္ႏုိင္တယ္ ဆိုတာကို သတိ နဲ ့ ထိန္းခ်ဳပ္ေစခ်င္တဲ့ သေဘာကိုဆိုလိုပါတယ္။
That we know how we are consistently representing things to ourselves, we must daily weed our guarden.
အရာရာတိုင္းနဲ ့ ပတ္သတ္ျပီး ဘယ္လို အဓိပၸာယ္ ေကာက္ေနသလဲဆိုေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကို သိရမယ္။ ျပီးရင္ ကိုယ့္ ဥယ်ာဥ္ေလး ကို ေန ့စဥ္ ေပါင္းႏွုတ္ဖို ့လိုတယ္။

အျပည့္အစံုသို႔...

အက်ဥ္းခ်ံဳးလိုလွ်င္...

သဂၤ ါယနာတင္ၾကျခင္း

ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳၿပီးေနာက္ ဘုရားရွင္၏ တရားေတာ္မ်ား မပ်က္စီး မေပ်ာက္ပ်က္ရေလေအာင္ ဘုရားရွင္၏ တရားဓမၼမ်ားအား ကၽြမ္းက်င္ တတ္ကၽြမ္းေသာ သံဃာေတာ္မ်ားစုေပါင္းၿပီး ဗုဒၶ၏ ဓမၼအား သန္႔ရွင္း တည္တံ့ျပန္႔ပြားႏုိင္ရန္အတြက္ စစ္မွန္ေသာ ဓမၼကိုသာ သံဃာမ်ား၏ သေဘာတူညီမွုရယူကာ ရြတ္ဖတ္မွတ္တမ္းတင္ အတည္ျပဳၾကျခင္းကို သဂၤါယနာတင္ျခင္း ဟုေခၚသည္။ မင္းထုႏွင့္ ျပည္သူထုမွ ပံ့ပိုးကူညီၾကသည္။

ပထမအႀကိမ္သဂၤါယနာတင္ျခင္း

(၁) အေၾကာင္းခံ
သုဘဒၵဟုေခၚေသာ ရဟန္းသည္ ဘုရားရွိစဥ္ ကတည္းက ဝိနည္း (စည္းကမ္း)အား အႀကိမ္ႀကိမ္ေဖာက္ျပန္ခဲ့သျဖင့္ ဘုရားရွင္၏ အႀကိမ္ႀကိမ္သတိေပးမွုကို ခံခဲ့ရသျဖင့္ ဘုရားရွင္အား အျငိွဳးထားခဲ့ရာမွ ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳသည္ႏွင့္ လြတ္လပ္ၿပီဆိုၿပီး ေႂကြးေၾကာ္ကာ သာသနာအား ညိွဳးႏြမ္းေအာင္ ျပဳလုပ္ခဲ့သည္ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး တင္ခဲ့သည္။

(၂) သာသနာႏွစ္
ဘုရားပရိနိဗၺာန္ျပဳၿပီး (၃) လ ႏွင့္ (၄) ရက္

(၃) ေနရာ
ရာဇၿဂိဳလ္ျပည္ ေဝဘာရေတာင္ သတၱပဏၰိလိုဏ္ဂူ

(၄) ေခါင္းေဆာင္
အရွင္မဟာကႆပမေထရ္ ဦးေဆာင္ေသာ အရွင္ဥပါလိ (ဝိနည္း) ႏွင့္ ညီေတာ္အာနႏၵာ (သုတၱန္ ႏွင့္ အဘိဓမၼာ)

(၅) သံဃာဦးေရ
ရဟႏၱာေပါင္း (၅၀၀)

(၆) မင္း
အဇာတသတ္မင္း

(၇) ၾကာျမင့္ခ်ိန္
(၇) လ

- သုဘဒၵရဟန္းအားအေၾကာင္းျပဳၿပီး အရွင္မဟာကႆပမေထရ္မွ ဦးေဆာင္ၿပီး အရွင္ဥပါလိမွ ဝိနည္းေတာ္ကို၎၊ ညီေတာ္ အာနႏၵာမွ သုတၱန္ ႏွင့္ အဘိဓမၼာကို၎ သံဃာအစည္းအေဝး သို႔တင္သြင္းခဲ့သည္။
- ဘုရားရွင္ေဟာၾကားခဲ့ေသာ ဓမၼသည္ လြန္စြာမ်ားျပားလွသျဖင့္ တရား အစုအဖြဲ႔ အေသးမ်ား စုဖြဲ႔ျခင္းကုိ ဓမၼကၡႏၶာ ဖြဲ႔ျခင္းျဖင့္ ဓမၼကၡႏၶာေပါင္း စုစုေပါင္း (၈၄၀၀၀) ရရွွိခဲ့သည္။ ၎ကိုထပ္မံၿပီး သေဘာတရားတူရာ အလိုက္ အုပ္စုဖြဲ႔႔လိုက္ရာ အုပ္စု (၃) စုရရွိၿပီး ပိဋကတ္ (၃) ပံု ဟုေခၚတြင္သည္။
- ၎ပိဋကတ္ (၃) ပံုမွာ ဝိနည္းပိဋကတ္တြင္ ဓမၼကၡႏၶာ (၂၁၀၀၀)၊ သုတၱန္ပိဋကတ္တြင္ ဓမၼကၡႏၶာ (၂၁၀၀၀) ၊ အဘိဓမၼာပိဋကတ္တြင္ ဓမၼကၡႏၶာ (၄၂၀၀၀) ထည့္သြင္းကာ သေဘာတူခဲ့ၾကသည္။
- အစည္းအေဝး တက္ေရာက္ၾကေသာ ရဟႏၱာမ်ားသည္ ဘုရားရွင္အား မီခဲ့ၾကၿပီး အနီးကပ္ဆံုးတရားေတာ္မ်ား နာၾကားသင္ယူခဲ့ရသည့္ ပဋိသမၻိဒါပတၱ တန္ခိုးႀကီးမားၿပီး စင္ၾကယ္လွေသာ ရဟႏၱာႀကီးမ်ား ျဖစ္ၾကသည္။
- ပထမအႀကိမ္သဂၤါယနာတင္ျခင္းကို ႏွုတ္(ပါးစပ္) ေပၚမွာသာ တင္ခဲ့ၾကၿပီး သံဃာအစည္းအေဝးတြင္ ပိဋကတ္ (၃) ပံု စတင္သတ္မွတ္ စီစဥ္ခဲ့ၾကစဥ္ ဘုရားရွင္ ေဟာၾကားခဲ့ေသာ တရားေတာ္မ်ား အကုန္လံုးျပည့္စံုမွု ျဖစ္မျဖစ္ (လိုေနလို႔ ထပ္ျဖည့္ရန္၎၊ ပိုေနလို႔ ႏုတ္ပယ္ရန္၎) ကိုစီစစ္ခဲ့ၾကရာ အားလံုးမွ ျပည့္စံုၿပီျဖစ္ေၾကာင္း တညီတညြတ္တည္း သေဘာတူဆံုးျဖတ္ခဲ့ၾကသည္။
- ဘုရားရွင္၏ ဓမၼကုိ မူရင္းအတိုင္း ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ၿပီး လိုတိုးပိုေလ်ာ့ လံုးဝလုပ္ခြင့္မရွိ သံဃာေတာ္မ်ားမွ ေထရ္စဥ္ဝါစဥ္အလိုက္ ေစာင့္ေရွာက္ၾကပါစို႔ ဟုသေဘာတူညီမွု ယူခဲ့ၿပီး ေထရဝါဒဗုဒၶသာသနာ ဟုေခၚတြင္ခဲ့ေပသည္။
- ရဟႏၱာ (၅၀၀) ေသာသံဃာထုေခါင္းေဆာင္ၿပီး အဇာတသတ္မင္းပါေသာ မင္းထု ႏွင့္ သာသနာဝင္အားလံုး ျပည္သူထုမွ ပစၥယာႏုဂၢဟ အျဖစ္ပံ့ပိုးကူညီခဲ့ၾကပါသည္။

ဒုတိယအႀကိမ္သဂၤါယနာတင္ျခင္း

(၁) အေၾကာင္းခံ
သာသနာႏွစ္ (၁၀၀) ၾကာၿပီးေနာက္ ဝဇၨီတုိင္းသားရဟန္းမ်ား (ေဒဝဒတ္၏ တပည့္မ်ား) မွ အဓမၼဝတၴဳ (၁၀) ပါးကို ေတာင္းဆိုခဲ့ၾကသည္။ ဥပမာ - ေနလက္တစ္သစ္လြဲသည္အထိ ထမင္းစားရန္၎၊ ေသႏု (အရက္ခပ္ေပ်ာ့ေပ်ာ့) ကို ေသာက္ရန္၎၊ ေရႊေငြမ်ားကို သာမာန္လူပုဂၢိဳလ္မ်ားကဲ့သို႔ ကိုင္တြယ္အသံုးျပဳရန္၎ စသျဖင့္ ေတာင္းဆိုခဲ့သည္မွာ ေထရဝါဒ ဗုဒၶသာသနာေတာ္အား ျပဳျပင္ေျပာင္းလဲေရးလုပ္လာသျဖင့္ သာသနာညွိဳးႏြမ္းလာသည္ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီးတင္ခဲ့သည္။

(၂) သာသနာႏွစ္
(၁၀၀) ႏွစ္

(၃) ေနရာ
ေဝသာလီျပည္၊ ဝါဠဳကာရာမေက်ာင္း

(၄) ေခါင္းေဆာင္
အရွင္ယသမေထရ္ ဦးေဆာင္ေသာ အရွင္ေရဝတ ႏွင့္ အရွင္သဗၺကာမိ

(၅) သံဃာဦးေရ
ရဟႏၱာေပါင္း (၇၀၀)

(၆) မင္း
ကာလာေသာကမင္း

(၇) ၾကာျမင့္ခ်ိန္
(၈) လ

- ဝဇၨီတိုင္းသားရဟန္းပ်က္မ်ားကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး အရွင္ယသမေထရ္မွ ဦးေဆာင္ၿပီး အရွင္ေရဝတ ႏွင့္ အရွင္သဗၺကာမိ ႏွစ္ပါးမွ အေမးအေျဖမ်ားျပဳလုပ္စီစစ္ခဲ့ၾကၿပီး ႏွုတ္ထက္အကၡရာတင္ခဲ့ၾကရာ (၈) လ ၾကာျမင့္ခဲ့သည္။ ရဟႏၱာ (၇၀၀) ေသာ သံဃာထု ကာလာေသာကမင္း၏ မင္းထု ႏွင့္ ျပည္သူလူထု ၏ အကူအညီရယူၿပီး ထု (၃) ထု ပူးေပါင္းၿပီး ရဟန္း ပ်က္မ်ားအား စီစစ္ခဲ့ရာမွ ရဟန္းပ်က္ေပါင္း (၁၀၀၀၀) ေက်ာ္အားႏွင္ထုတ္ခဲ့ရသည္။
- ၎ရဟန္းပ်က္ (၁၀၀၀၀) ေက်ာ္ကို တိုင္းျပည္မွ ႏွင္ထုတ္လိုက္ရာ ၎တို႔သည္ ဟိမဝႏၱာေတာင္ေျခဖက္သို႔ သြားေရာက္ခဲ့ရာ ၎ေနရာရွိ မင္းတစ္ပါးမွ သနားၿပီး ခိုလံွု ခြင့္ေပးလိုက္ရာမွ ၎တို႔သည္လည္း သဂၤါယနာစင္ၿပိဳင္တင္ခဲ့ၾကသည္။ ၎တို႔မွာ ႀကီးမားေသာ အင္အားရွိသျဖင့္ မဟာသံဃိကဂုိဏ္း ဟုေခၚဆိုၾကၿပီး ေဝသာလီ၌ က်န္ရွိခဲ့ၾကေသာ ရဟႏၱာ (၇၀၀) ပါေသာ အဖြဲ႔အား ဟီနယာနဂိုဏ္း ေသးငယ္ေသာအဖြဲ႔ ဟုေခၚတြင္ခဲ့ၾကသည္။
- သာသနာေတာ္ညိွဳးႏြမ္းလာေသာ အႏၱရာယ္ကို ကာကြယ္ရန္ သံဃာထု မင္းထု ျပည္သူလူထု (၃) ထုမွ ပူးေပါင္းၿပီး ထိန္းသိမ္းေစာင့္ေရွာက္ လာခဲ့ျခင္းသာ ျဖစ္ေပသည္။

တတိယအႀကိမ္သဂၤါယနာတင္ျခင္း

(၁) အေၾကာင္းခံ
သာသနာႏွစ္ (၂၃၅) ႏွစ္ ၾကာၿပီးေနာက္ ပါဋလိပုတ္ျပည္တြင္ မိစၦာအယူရွိေသာရဟန္းအတု (၆၀၀၀၀) ေက်ာ္အထိ သာသနာအတြင္း အေယာင္ေဆာင္ၿပီး ဝင္ေရာက္လာၾကသည္ကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး တင္ခဲ့ရသည္။

(၂) သာသနာႏွစ္
(၂၃၅) ႏွစ္

(၃) ေနရာ
ပါဋလိပုတ္ျပည္ ၊ အေသာကာရုံေက်ာင္း

(၄) ေခါင္းေဆာင္
အရွင္မဟာေမာဂၢလိပုတၱတိႆမေထရ္

(၅) သံဃာဦးေရ
ရဟႏၱာေပါင္း (၁၀၀၀)

(၆) မင္း
သီရိဓမၼာေသာကမင္း

(၇) ၾကာျမင့္ခ်ိန္
(၉) လ

- ရဟန္းအတု (၆၀၀၀၀) ေက်ာ္ သာသနာအတြင္းဝင္ေရာက္လာခဲ့ၾကၿပီး ကတံုးတံုးသကၤန္းစည္းသည္ ႏွင့္ ရဟန္းျဖစ္ၿပီး လုပ္ခ်င္သလို လုပ္ေနၾကရာ သာသနာလြန္စြာမွ ညွိဳးမွိန္လာခဲ့ၿပီး ဝိနည္းေတာ္ႏွင့္အညီက်င့္ၾကံအားထုတ္ေနၾကေသာ ရဟန္းအစစ္တို႔မွာ လြန္စြာခ်ဳိ ႔တဲ့ဒုကၡ ေရာက္ခဲ့ၾကရသည္။
- အရွင္တိႆမေထရ္ႀကီး ဦးေဆာင္ေသာ ရဟႏၱာ (၁၀၀၀) ပါေသာ သံဃာထု၊ သီရိဓမၼာေသာကမင္း၏ မင္းထု ႏွင့္ သာသနာဝင္မ်ား ျပည္သူလူထု စေသာ ထု (၃) ထု ပူးေပါင္းၿပီး ႏွုတ္ထက္အကၡရာ သဂၤါယနာတင္ခဲ့ရာ အခ်ိန္ (၉) လ ၾကာျမင့္ခဲ့သည္။
- အေယာင္ေဆာင္ဝင္လာေသာ ရဟန္းအတုမ်ားအား စီစစ္ၿပီး လူဝတ္လဲေစျခင္း သာသနာေတာ္မွ ႏွင္ထုတ္ခဲ့ျခင္းတို႔ျဖင့္ သာသနာေတာ္ ညွိဳးႏြမ္းေနမွုကို ျပန္လည္ထိန္းသိမ္း ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾကေပသည္။
- သီရိဓမၼာေသာကမင္းသည္ သဂၤါယနာတင္ၿပီးေနာက္ ကိုးတိုင္းကိုးဌာန သာသနာျပဳအဖြဲ႔ ေစလႊတ္ၿပီး အႀကီးမားဆံုးေသာ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းကို ကမၻာအႏွံ႔ျပဳလုပ္ခဲ့ရာ ကမၻာ႔အင္ပါယာတစ္ခုလံုး၏ (၅) ပံု (၄) ပံု သည္ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ လႊမ္းမိုးခဲ့ရသည္။
- ျမန္မာႏုိင္ငံသို႔ သာသနာေရာက္ရွိလာရျခင္းသည္ သုဝဏၰဘူမိ သာသနာျပဳအဖြဲ႔ မွ အရွင္ေသာဏ ႏွင့္ အရွင္ဥတၱရမေထရ္ (၂) ပါး ဦးေဆာင္ေသာ ရဟႏၱာ (၅) ပါးအဖြဲ႔၏ သထံုဖက္မွ ဝင္ေရာက္ သာသနာျပဳရာမွ အစျပဳၿပီး ေရာက္ရွိလာရျခင္းျဖစ္သည္။

စတုတၳအႀကိမ္သဂၤါယနာတင္ျခင္း

(၁) အေၾကာင္းခံ
သာသနာႏွစ္ (၄၅၀) ၾကာေသာ္ သီဟိုဠ္ႏိုင္ငံသို႔ သာသနာကူးေျပာင္းလာခဲ့ရာတြင္ အငတ္ေဘးႏွင့္ သူပုန္ေဘးႀကီး (၁၂) ႏွစ္ ၾကာ က်ေရာက္ခဲ့ရသျဖင့္ သံဃာအစစ္မ်ား ဒုကၡေရာက္ခဲ့ၾကမွုကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး တင္ခဲ့သည္။

(၂) သာသနာႏွစ္
(၄၅၀) ႏွစ္

(၃) ေနရာ
သီဟိုဠ္ႏိုင္ငံ၊ မလယဇနပုဒ္၊ အေလာကလိုဏ္ဂူ

(၄) ေခါင္းေဆာင္
အရွင္မဟာဓမၼရကၡိတမေထရ္

(၅) သံဃာဦးေရ
ရဟႏၱာေပါင္း (၅၀၀)

(၆) မင္း
ဝဋၬဂါမဏိမင္း

(၇) ၾကာျမင့္ခ်ိန္
တစ္ႏွစ္

- သီရိဓမၼာေသာကမင္း၏ သားေတာ္ရဟႏၱာမဟိႏၵ ႏွင့္ သမီးေတာ္ရဟႏၱာ သဃၤမိတၱာေထရီ တို႔ ျပဳခဲ့ေသာ သာသနာသည္ သီဟိုဠ္တြင္ ထြန္းကားခဲ့ရာမွ အငတ္ေဘး ႏွင့္ သူပုန္ေဘးမ်ား (၁၂) ႏွစ္ၾကာေပၚေပါက္သျဖင့္ ဒါယကာ ဒါယိကာမမ်ားမွ ပစၥည္းေလးပါးပံ့ပိုးမွု မရွိေတာ့သျဖင့္ ဝိနည္းေလးစားေသာ သံဃာအစစ္တို႔သည္ ဒုကၡေရာက္ၾကရသည္။
- အခ်ဳိ႔ေသာ သံဃာအစစ္တို႔သည္ ဘုရားရွင္၏ ဓမၼမ်ား မေပ်ာက္ ပ်က္ရေလေအာင္ ႏွုတ္ျဖင့္ရြတ္ဆိုရင္း သဲေသာင္ေပၚတြင္ ဗိုက္ေပၚသဲမ်ားတင္ၿပီး မေမ့ေလ်ာ့ေအာင္ ရြတ္ဖတ္ထိန္းသိမ္းေနၾကသည္။ အခ်ဳ႔ိေသာ သံဃာတို႔တြင္လည္း လြန္စြာခ်ဳ႔ိတဲ့ လာၾကသျဖင့္ နီဝရဏတရားမ်ား လႊမ္းမိုးလာၾကသည္။
- သူပုန္ေဘး (၁၂) ႏွစ္ကာလၿပီးဆံုးခ်ိန္တြင္ သာသနာလြန္စြာ ညွိဳးမွိန္ေနသျဖင့္ အရွင္မဟာဓမၼရကၡိတမေထရ္ ဦးေဆာင္ေသာ ရဟႏၱာ (၅၀၀) တို႔ ပါဝင္ေသာ သံဃာထု၊ အေထာက္အပံ့ ျပဳၾကေသာ ဝဋၬဂါမဏိမင္း၏ မင္းထု၊ သာသနာဝင္မ်ား ျပည္သူလူထု ထု (၃) ထု ပူးေပါင္းေဆာင္ရြတ္ၾကသည္။
- ပိဋကတ္ေတာ္မ်ားသည္ ႏွုတ္ထက္ အကၡရာတင္လွ်င္ေနာင္တြင္ အလြယ္တကူ ေပ်ာက္ကြယ္ သြားႏုိင္သည္ကို သိလာသျဖင့္ မွတ္တမ္းအျဖစ္ ေပရြက္္ေပၚေရးတင္ၿပီး ေပထက္အကၡရာ တင္ခဲ့ရာ တစ္ႏွစ္ၾကာျမင့္ခဲ့သည္။

ပဥၥမအႀကိမ္သဂၤါယနာတင္ျခင္း

(၁) အေၾကာင္းခံ
သာသနာႏွစ္ (၂၄၁၅) ၾကာၿပီးေနာက္ စတုတၳ ႏွင့္ ပဥၥမအႀကိမ္ၾကားတြင္ ႏွစ္ေပါင္း (၂၀၀၀) ခန္႔ ၾကာျမင့္ခဲ့သည့္အတြက္ ေပရြက္ေပၚတင္ထားမွု သည္ ရာသီဥတု ႏွင့္ ပိုးမႊားအႏၱရာယ္ တို႔ေၾကာင့္ ၾကာရွည္ခံႏုိင္မွု မရွိဘဲ ျဖစ္လာျခင္း မူကြဲမ်ားျဖစ္ေပၚလာျခင္းတို႔အေပၚ အေၾကာင္းျပဳ၍ တင္ခဲ့သည္။

(၂) သာသနာႏွစ္
(၂၄၁၅) ႏွစ္

(၃) ေနရာ
ျမန္မာႏိုင္ငံ၊ မႏၱေလးၿမိဳ ႔ ရတနာပံုေနျပည္ေတာ္

(၄) ေခါင္းေဆာင္
အရွင္ဇာဂရမေထရ္

(၅) သံဃာဦးေရ
ရုိးရုိးသံဃာေပါင္း (၂၄၀၀)

(၆) မင္း
မင္းတုန္းမင္း

(၇) ၾကာျမင့္ခ်ိန္
ႏွုတ္ျဖင့္ရြတ္ (၅) လ (၃) ရက္
ေက်ာက္ထက္တင္ (၇) ႏွစ္ ၊ (၆) လ၊ (၁၄) ရက္

- သာသနာႏွစ္ (၂၄၁၅) ႏွစ္ ၾကာေသာ္ ေပရြက္ေပၚတင္ထားေသာ ပိဋကတ္ (၃) ပံုတို႔သည္ ရာသီဥတု ႏွင့္ ပိုးမႊားအႏၱရာယ္တို႔ေၾကာင့္ ပ်က္စီးလာခဲ့ျခင္း ႏွင့္ အခ်ိဳ ႔မူကြဲမ်ား ျဖစ္ေပၚလာျခင္းတို႔ေၾကာင့္ အရွင္ဇာဂရမေထရ္ ဦးေဆာင္ေသာ ရဟန္း (၂၄၀၀) ပါဝင္ေသာ သံဃာထု သည္ ေထာက္ပံ့ကူညီေပးေသာ မင္းတုန္းမင္း၏ မင္းထု ႏွင့္ သာသနာဝင္မ်ား ျပည္သူလူထု စေသာ ထု (၃) ထု ပူးေပါင္းၿပီး မႏၱေလးၿမိဳ ႔ ရတနာပံုေနျပည္ေတာ္ တြင္ သဂၤါယနာတင္ခဲ့ၾကသည္။
- ႏွုတ္ျဖင့္ရြတ္ဆိုတင္ခဲ့ျခင္းသည္ (၅) လ ႏွင့္ (၃) ရက္ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီးေနာက္ ပိဋကတ္ေတာ္ မ်ားကို ကမၻာတည္သ၍ ၾကာရွည္ မပ်က္စီးရေလေအာင္ စက်င္ေက်ာက္ျပား အေပၚ ၌ ထြင္းထုေရးသားခဲ့ရာ စက်င္ေက်ာက္ျဖဴအျပားေပါင္း (၇၂၉) ခ်ပ္ ရရွိခဲ့ၿပီး အခ်ိန္အားျဖင့္ (၇) ႏွစ္၊ (၆) လ ႏွင့္ (၁၄) ရက္ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီး ယေန႔တိုင္ မႏၱေလးေလာကမာရဇိန္ ဘုရားဝင္းအတြင္း ၌ ကမၻာ႔အႀကီးဆံုးစာအုပ္ (The World Biggest Book) ဟူေသာ အမည္ျဖင့္ ကမၻာေပၚတြင္ ျမန္မာႏုိင္ငံ၏ ဂုဏ္ေဆာင္မွတ္တိုင္ႀကီးအျဖစ္ လြန္စြာထင္ရွားခဲ့ေပသည္။

ဆဌမအႀကိမ္သဂၤါယနာတင္ျခင္း

(၁) အေၾကာင္းခံ
သာသနာထြန္းကားရာ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ တစ္ပါးေသာ ဘာသာဝင္တို႔၏ သူ႔ကၽြန္ဘဝေရာက္ခဲ့ၿပီး ႏွစ္ (၁၀၀) ခန္႔ သာသနာညွိဳးႏြမ္းခဲ့မွု အေပၚ အေၾကာင္းခံၿပီး သာသနာႏွစ္(၂၄၉၈) ႏွစ္တြင္ သဂၤါယနာတင္ခဲ့ရသည္။

(၂) သာသနာႏွစ္
(၂၄၉၈) ႏွစ္

(၃) ေနရာ
ျမန္မာႏိုင္ငံ၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ ႔ ကမၻာေအးကုန္းေျမ၊ မဟာပါသာဏလိုဏ္ဂူ

(၄) ေခါင္းေဆာင္
ေညာင္ရမ္းဆရာေတာ္ အရွင္ေရဝတ၊ မဟာစည္ဆရာေတာ္ အရွင္ေသာဘဏ၊ မင္းကြန္းဆရာေတာ္ ဦးဝိစိတၱသာရာဘိဝံသ

(၅) သံဃာဦးေရ
ရုိးရုိးသံဃာေပါင္း (၂၅၀၀)

(၆) မင္း
ဖဆပလ ဦးႏု အစိုးရ

- ဗုဒၶသာသနာထြန္းကားဆံုးျဖစ္ေသာ ျမန္မာႏုိင္ငံသည္ သူ႔ကၽြန္ဘဝ ႏွစ္ (၁၀၀) ခန္႔ ၾကာျမင့္ခဲ့ၿပီး သာသနာေတာ္လြန္စြာ ညိွဳးႏြမ္းလာခဲ့သည္။ သူ႔ကၽြန္ဘဝမွ လြတ္ေျမာက္လာသည္ႏွင့္ သာသနာႏွစ္ (၂၄၉၈) ႏွစ္တြင္ ျမန္မာႏိုင္ငံ၊ ရန္ကုန္ၿမိဳ ႔ ကမၻာေအးကုန္းေျမ၊ မဟာပါသာဏလိုဏ္ဂူတြင္ ဆဌမအႀကိမ္သဂၤါယနာတင္ၿပီး သာသနာေတာ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ရသည္။
- ေညာင္ရမ္းဆရာေတာ္၊ မဟာစည္ဆရာေတာ္ ႏွင့္ မင္းကြန္းဆရာေတာ္မ်ား ဦးေဆာင္ေသာ ရဟန္း (၂၅၀၀) တြင္ ေထရဝါဒႏုိင္ငံမ်ား ျဖစ္ေသာ ျမန္မာ၊ ထိုင္း၊ လာအို၊ ကေမၻာဒီးယား၊ သီရိလကၤာ ႏုိင္ငံ (၅) ႏုိင္ငံမွ ရဟန္းမ်ား ပါဝင္ေသာ သံဃာထု၊ ဖဆပလ ဦးႏု အစိုးရ ဦးေဆာင္ေသာ မင္းထု ႏွင့္ သာသနာဝင္ မ်ား ျပည္သူလူထု စေသာ ထု (၃) ထု ပူးေပါင္းေဆာင္ရြတ္ၿပီး ယခင္ ပိဋကတ္ေတာ္မ်ားကို ေက်ာက္ျပားေပၚမွာ ဖတ္ေနရာမွ အလြယ္တကူဖတ္မွတ္ ေလ့လာႏုိင္ရန ပိဋကတ္ေတာ္မ်ားကို စာအုပ္မ်ားေပၚ တြင္ ကူးေျပာင္း ရုိက္ႏွိပ္ၿပီး ဆဌမအႀကိမ္သဂၤါယနာတင္ၿပီး သာသနာေတာ္ကို ေစာင့္ေရွာက္ခဲ့ၾကသည္။
- ယခုအခ်ိန္တြင္ ဗုဒၶသာသနာေတာ္ ပိဋကတ္ (၃) ပံု စလံုးသည္ စာအုပ္မ်ားေပၚတြင္ ေရာက္ရွိလာၿပီျဖစ္သျဖင့္ မည္သည့္ ပုဂၢိဳလ္မဆို ေနရာမေရြး၊ အခ်ိန္မေရြး အလြယ္တကူ ဖတ္မွတ္ ေလ့လာႏုိင္လာၿပီး သာသနာေတာ္ သန္႔ရွင္း တည္တံ့ ျပန္႔ပြားေရးအတြက္လည္း အထူးအေရးပါလွေပသည္။

ဘုရားသာသနာအက်င့္ႏွစ္ျဖာ

ဘုရားရွင္၏ သာသနာျပဳလုပ္ငန္းတြင္-
(၁) ပရိယတၱိသာသနာသည္ တရားေဟာ တရားျပ စာေပဖတ္မွတ္ သင္ၾကားျခင္း လုပ္ငန္း (စာသင္တိုက္မ်ား၊ တရားပြဲမ်ား ) ႏွင့္
(၂) ပဋိပတၱိသာသနာသည္ မိမိဗဟုသုတျဖင့္ သိရေသာစစ္မွန္ေသာတရားေတာ္မ်ားကို ခႏၶာတြင္းမွာ သိျမင္လာေအာင္ ကိုယ္တိုင္ရွုမွတ္ေလ့က်င့္ ရေသာလုပ္ငန္း (ဝိပႆနာရိပ္သာမ်ား ၌ အားထုတ္ျခင္း) မ်ားကိုသာ အက်င့္ (၂) ျဖာ ဟု ေခၚဆိုရေပမည္။

အျပည့္အစံုသို႔...

အက်ဥ္းခ်ံဳးလိုလွ်င္...

ဗုဒၶသာသနာျပဳၾကရေအာင္

ဗုဒၶသာသနာျပဳၾကရေအာင္
(Buddhist Missionary)

ဘုရားအေလာင္းေတာ္၏ ေက်းဇူးေတာ္

- သုေမဓါရေသ့ဘဝမွာ မိမိအတြက္ဆို နိဗၺာန္သို႔ မ်က္ေမွာက္ျပဳႏိုင္ေသာ္လည္း သတၱဝါအားလံုး၏ အက်ဳိးအတြက္ ၾကည့္ရွုခဲ့ေသာ ေက်းဇူးေတာ္
- ဘုရားအေလာင္းေတာ္ဘဝတြင္ ပါရမီ (၃၀) ကို ဘဝေပါင္း အနႏၱ အသက္ေသြးေပါင္း အနႏၱတို႔ျဖင့္ ျဖည့္စြမ္းေပးခဲ့ေသာ ေက်းဇူးေတာ္
- ေနာက္ဆံုးလူ႔ဘဝတြင္ ေလာကီခ်မ္းသာတို႔၏ ထိပ္ေခါင္ မင္းစည္းစိမ္ ခ်မ္းသာအားလံုးကို စြန္႔လႊတ္ၿပီး သတၱဝါ အားလံုးအက်ဳိးအတြက္ ရည္ရြယ္ၿပီးေဆာင္ရြက္ခဲ့ေသာ ေက်းဇူးေတာ္တို႔သည္ တုႏွုိင္း၍ မရေအာင္ ေက်းဇူးႀကီးမား လွေပသည္။

ဘုရားရွင္၏ ေက်းဇူးေတာ္

- ဘုရားျဖစ္ၿပီးသည့္ေနာက္ သတၱဝါအားလံုးတို႔အား ဒုကၡသံသရာမွ လြတ္ေျမာက္ၿပီး ခ်မ္းသာအစစ္နိဗၺာန္သို႔ မ်က္ေမွာက္ျပဳႏုိင္ေရးအတြက္ တရားေဟာလမ္းညႊန္ျပသေပးျခင္း
- (၄၅) ဝါ (ႏွစ္) ပတ္လံုး တစ္ေန႔တြင္ တစ္နာရီမွ် ခန္႔သာ က်ိန္း (အိပ္) ေတာ္မူ၏။ အခ်ိန္ရွိသေလာက္ သတၱဝါ အားလံုးတို႔အား တရားေတာ္မ်ား ေဟာေျပာ ျပသ ခ်ီးျမွင့္ေတာ္မူခဲ့ျခင္း
- သာသနာေတာ္ကို ထူေထာင္ခဲ့သည့္အျပင္ အနာဂတ္ကာလ သာသနာေတာ္ျပန္႔ပြားေရးအတြက္ မ်ားလွစြာေသာ ဓမၼဒူတ ခရီးစဥ္မ်ား ေစလႊတ္ၿပီး သာသနာျပဳေပးခဲ့ေသာ ေက်းဇူးေတာ္မ်ားသည္ သတၱဝါအားလံုးအတြက္ ေလာကီ ေလာကုတၱရာ ႏွစ္ျဖာေသာအက်ဳိးကိုေပၚေပါက္ေစခဲ့သည္မွာ ဆပ္၍မကုန္ႏုိင္ေသာ ေက်းဇူးေတာ္မ်ား ျဖစ္ေပသည္။

အျမင့့္ျမတ္ဆံုးေသာ ေက်းဇူးေတာ္ (ဂုဏ္ေတာ္)

- အနႏၱစၾကာဝဠာ သတၱဝါအားလံုးတို႔အား အမွန္ကိုသိျမင္ေစရန္ႏွင့္ ဥာဏ္အလင္းကို ထင္ရွားစြာ ရရွိၾကရန္ျပသလမ္းညႊန္ေပးၿပီး အႀကီးမားဆံုးေသာ ေမတၱာႏွင့္ ကရုဏာထားေတာ္မူခဲ့ေသာ ဘုရားရွင္၏ ေက်းဇူးေတာ္သည္ အျမင့္ျမတ္ဆံုးေသာ ေက်းဇူးေတာ္ျဖစ္ေပသည္။
- မွန္စြာသိျမင္ နားလည္သေဘာေပါက္လာၾကေသာ ပုဂၢိဳလ္မွန္သမွ်တို႔သည္ ဘုရားရွင္၏ အဆံုးအမမ်ားအား မပ်က္စီး / မေပ်ာက္ပ်က္ေစရန္ ဝိုင္းဝန္းေစာင့္ေရွာက္ထိန္းသိမ္းၾကရန္ အထူးလုပ္ေဆာင္ေလေတာ့မည္။

သဂၤ ါယနာတင္ၾကျခင္း

- ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳၿပီးေနာက္ ဘုရားရွင္၏ တရားေတာ္မ်ား မပ်က္စီး မေပ်ာက္ပ်က္ရေလေအာင္ ဘုရားရွင္၏ တရားဓမၼမ်ားအား ကၽြမ္းက်င္ တတ္ကၽြမ္းေသာ သံဃာေတာ္မ်ားစုေပါင္းၿပီး ဗုဒၶ၏ ဓမၼအား သန္႔ရွင္း တည္တံ့ျပန္႔ပြားႏုိင္ရန္အတြက္ စစ္မွန္ေသာ ဓမၼကိုသာ သံဃာမ်ား၏ သေဘာတူညီမွုရယူကာ ရြတ္ဖတ္မွတ္တမ္းတင္ အတည္ျပဳၾကျခင္းကို သဂၤါယနာတင္ျခင္း ဟုေခၚသည္။ မင္းထုႏွင့္ ျပည္သူထုမွ ပံ့ပိုးကူညီၾကသည္။

သာသနာ့အေမြ ဆက္ခံခဲ့ျခင္း

- ဘုရားရွင္ ပရိနိဗၺာန္ျပဳၿပီးေနာက္ ဘုရားရွင္၏ တပည့္ရဟန္းတို႔သည္ ေခတ္အသီးသီးမွ အာဏာရွိေသာ မင္းထုႏွင့္ ဗုဒၶသာသနာဝင္ျပည္သူလူထု ပူးေပါင္းၿပီး သံဃာထု၊ မင္းထု၊ ျပည္သူလူထု၊ ထု (၃) ထု ပူးေပါင္းကာ သဂၤါယနာ (၆) ႀကိမ္ တုိင္တို္င္ စုေပါင္းတင္ခဲ့ၾကၿပီး ဗုဒၶသာသနာ့အေမြ မပ်က္စီးမေပ်ာက္ပ်က္ရေလေအာင္ ေစာင့္ေရွာက္ ထိန္းသိမ္းခဲ့ၾကေလသည္။

အျပည့္အစံုသို႔...

အက်ဥ္းခ်ံဳးလိုလွ်င္...

ဗုဒၶအဆံုးအမ အားလံုးတို႔သည္ ဗဟုသုတရရုံမဟုတ္ဘဲ လက္ေတြ႔ေလ့က်င့္ရန္ ႏွင့္ အက်ဳိးရွိ္ေအာင္ အသံုးခ်ရန္ ျဖစ္သည္။

ဗုဒၶအဆံုးအမ အားလံုးတို႔သည္ ဗဟုသုတရရုံမဟုတ္ဘဲ လက္ေတြ႔ေလ့က်င့္ရန္ ႏွင့္ အက်ဳိးရွိ္ေအာင္ အသံုးခ်ရန္ ျဖစ္သည္။

(Buddha’s Teachings are not for Knowledge only but also for Self Practice & Implementation)

အႏွစ္သာရရွိလွျခင္း

- ဗုဒၶဘုရားရွင္ အဆံုးအမ အားလံုးသည္ ဗဟုသုတ ရရုံပါးစပ္ဖ်ားေလးမွ ေျပာေန ေဟာေနရုံမွ် လမ္းဆံုးေနတာမ်ဳိး တစ္ခြန္းမွ် မရွိခဲ့ပါဘူး။
- အဆံုးအမတိုင္းသည္ ကိုယ္တိုင္လက္ေတြ႔ က်င့္ရမယ္။ ၿပီးမွ မိမိႏွင့္အမ်ားအက်ဳိးအတြက္ အက်ဳိးရွိေအာင္ လက္ေတြ႔အသံုးခ်ၿပီးမွ သာလွ်င္ အဓိပၸါယ္ ျပည့္စံုၿပီး ပန္းတိုင္ (နိဗၺာန္) သို႔ မ်က္ေမွာက္ျပဳႏုိင္ျခင္း သည္သာ အႏွစ္သာရျဖစ္ပါသည္။

ခ်မ္းသာအစစ္

- လူခ်မ္းသာ နတ္ခ်မ္းသာ နိဗၺာန္ခ်မ္းသာ သံုးမ်ဳိးေသာ ခ်မ္းသာတို႔တြင္ လူႏွင့္နတ္ခ်မ္းသာ တို႔သည္ ဒုကၡသစၥာနယ္ (ျဖစ္ေပၚ ျခင္း ခ်ဳပ္ေပ်ာက္ျခင္းတို႔က အစဥ္ထာဝရ ႏွိပ္စက္ေသာနယ္) ထဲတြင္သာ ခံစားေနရၿပီး သံုးဆယ္ တစ္ဘံုသံသရာလည္ေစၿပီး ခ်မ္းသာအတု ျဖစ္သည္။
- နိဗၺာန္ခ်မ္းသာ (မေဖာက္မျပန္ ျပဳျပင္စီရင္မွုမရွိ ၿငိမ္းေအးမွု အျပည့္ ဒုကၡ အားလံုးခ်ဳပ္ဆံုးျခင္း သံသရာမွလြတ္ေျမာက္ျခင္း) သည္သာလွ်င္ မဟာသႏၱိသုခ ခ်မ္းသာ အစစ္ ျဖစ္ေပသည္။

ဘုရားကန္ေတာ့ျခင္း

- ဗုဒၶဘာသာဝင္တိုင္း ဘုရားကန္ေတာ့ၾကစဥ္ ၾသကာသမွ စၿပီးရြတ္ဆိုၾကသည္။ (ၾသကာသ ဆိုသည္မွာ ခြင့္ျပဳပါ ဘုရားဟု ခြင့္ေတာင္းျခင္းသာျဖစ္သည္၊ လူယဥ္ေက်းတို႔၏ အေလ့အထ တစ္ခုျဖစ္သည္။)
- ၾသကာသရြတ္ၿပီး ဘုရားရွိခိုးေနစဥ္ ဘုရားရွင္၏ ပံုေတာ္ (အကာ) ကိုၾကည့္ၿပီး ဘုရားရွင္၏ ဂုဏ္ေတာ္ (အႏွစ္) ကို ရည္မွန္းၿပီး ကန္ေတာ့မွသာလွ်င္ အဓိပၸာယ္ျပည့္စံု ေပသည္။

ဆုေတာင္းျခင္း

- ၾသကာသျဖင့္ ဘုရားကန္ေတာ့ၿပီးေနာက္ ဤသို႔ ကန္ေတာ့ရေသာ အက်ဳိးအားေၾကာင့္ အပၸါယ္ေလးပါး ကပ္သံုးပါး ရပ္ျပစ္ရွစ္ပါး စသည္ျဖင့္ ေဘးအေပါင္းမွ လြတ္ရန္ ရွည္လ်ားလွစြာေသာ ဆုေတာင္းမ်ားကို ထံုးတမ္းစဥ္လာအရ ပါးစပ္ဖ်ားေလးျဖင့္ ဆုေတာင္းကာ ေနာက္ဆံုး နိဗၺာန္ခ်မ္းသာကိုပင္လွ်င္ ပါးစပ္ျဖင့္ေတာင္းရုံႏွင့္ရသကဲ့သို႔ မွားယြင္းစြာ ဆုေတာင္းေနၾကေလသည္။ အမွန္မွာ ဆုေတာင္းသကဲ့သို႔ လက္ေတြ႔က်င့္ရန္သာ အဓိကျဖစ္သည္။

ကိုယ္တိုင္ေလ့က်င့္ျခင္း

(က) အပါယ္ေလးပါး ေဘးမွလြတ္ရန္ကား

အပါယ္ေလးပါးဆိုေသာအဓိပၸါယ္ႏွင့္ အပါယ္က်ေစႏုိင္ေသာ အေၾကာင္းတရားႏွင့္ အပါယ္လြတ္ရန္ ကိုယ္တိုင္ ေလ့က်င့္ရမည့္တရားတို႔ကို သိရွိေလ့က်င့္ရန္လိုေပသည္။
(၁) တိရစၧာန္ဘံုေရာက္ျခင္းသည္ ေမာဟ (အမွားသိ ေတြေဝ) ေၾကာင့္ျဖစ္ၿပီး ၎ေမာဟဆိုေသာအေၾကာင္းကို သတ္မွ သာလွ်င္ အက်ဳိးတိရစၧာန္ဘံုမေရာက္ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။
(၂) ျပိတၱာဘံု ေရာက္ျခင္းသည္ ေလာဘ (လိုခ်င္တပ္မက္) ေၾကာင့္ျဖစ္ၿပီး ၎ေလာဘဆိုေသာအေၾကာင္းကို သတ္မွသာလွ်င္ အက်ဳိးျပိတၱာဘံုမေရာက္ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။
(၃) အသူရကာယ္ (အရံငရဲ) ဘံုေရာက္ျခင္းသည္ မာန(ေထာင္လႊားမွု) ေၾကာင့္ျဖစ္ၿပီး ၎မာနဆိုေသာအေၾကာင္းကို သတ္မွသာလွ်င္ အက်ဳိး အသူရကာယ္ဘံု မေရာက္ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။
(၄) ငရဲဘံုေရာက္ျခင္းသည္ ေဒါသ (ၾကမ္းတမ္း ခက္ထန္) ေၾကာင့္ ျဖစ္ၿပီး ၎ေဒါသဆိုေသာ အေၾကာင္းကို သတ္မွသာလွ်င္ အက်ဳိးငရဲဘံုမေရာက္ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။
အပါယ္ေလးပါးမွ လြတ္ခ်င္ပါ၏လို႔ ဆုေတာင္းေနရုံျဖင့္ အပါယ္မွ မလြတ္ႏုိင္၊ အပါယ္ေရာက္ေစႏိုင္ေသာ ေလာဘ ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ၊ မာန တို႔ကို ကိုယ္တိုင္ ေလ့က်င့္ပယ္သတ္မွသာလွ်င္ လြတ္ႏိုင္ေပမည္။

(ခ) ကပ္သံုးပါးေဘးမွ လြတ္ရန္ကား

ကပ္သံုးပါး၏ အဓိပၸာယ္ႏွင့္ ကပ္ေဘးကို ျဖစ္ေစႏိုင္ေသာ အေၾကာင္းတရား (မီး) ကို သိရန္လိုအပ္ၿပီး အေၾကာင္းကို ေခတၱထိန္းႏိုင္ေသာ တရားႏွင့္ အေၾကာင္းတရား (မီး) ကို အငုတ္ျပဳတ္ေစႏုိင္ေသာတရားကိုသိရွိ ေလ့က်င့္ရန္လိုအပ္ေပသည္။

ကပ္သံုးပါး ျ ဖစ္ေစေသာအေၾကာင္း ေခတၱထိန္း
(မီး)
၁။ ဒုဗၻိကၡႏၱရကပ္ ေလာဘ ဒါန

(ငတ္မြတ္ေဘး)
၂။ သတၱႏၱရကပ္ ေဒါသ သီလ
(သတ္ျဖတ္ေဘး) (ကာယဝစီေစာင့္ထိန္း)
၃။ ေရာဂႏၱရကပ္ ေမာဟ ဘာဝနာ
(ေရာပါေဘး) (အဖန္တလဲလဲ ရွုမွတ္ပြားမ်ား)

- ငတ္မြတ္ေဘး (ကပ္) ျဖစ္ရျခင္းသည္ ေလာဘအေၾကာင္းေၾကာင့္ျဖစ္ၿပီး ၎ေလာဘမီးကို ေခတၱခဏအားျဖင့္ ဒါနျပဳျခင္းျဖင့္ ထိန္းထားႏုိင္သည္။ သတ္ျဖတ္ေဘး (ကပ္) သည္ ေဒါသေၾကာင့္ျဖစ္ၿပီး ၎ေဒါသကို ေခတၱခဏအားျဖင့္ သီလျဖင့္ ထိန္းထားႏိုင္သည္။ ေရာဂါေဘး (ကပ္) သည္ ေမာဟေၾကာင့္ျဖစ္ၿပီး ၎ေမာဟကို ေခတၱခဏအားျဖင့္ ဘာဝနာျဖင့္ ထိန္းထားႏုိင္သည္။
- ကပ္သံုးပါးစလံုး အငုတ္ျပဳတ္ႏိုင္ရန္ကား ဝိပႆနာ၊ ဘာဝနာ (အနိစၥ၊ ဒုကၡ၊ အနတၱ) ရွုမွတ္ပြားမ်ားေနရမည္ ျဖစ္သည္။
- ကပ္သံုးပါးမွ လြတ္ေျမာက္ခ်င္ပါ၏ လို႔ ဆုေတာင္းေနရုံမွ်ျဖင့္ ကပ္သံုးပါးမွ မလြတ္ႏုိင္၊ ကပ္သံုးပါးကို ျဖစ္ေစေသာ ေလာဘမီး၊ ေဒါသမီး၊ ေမာဟမီး တို႔ကို မိမိကိုယ္တိုင္လည္း ေလ့က်င့္ၿပီး ပယ္သတ္၊ အားလံုးေသာသတၱဝါအေပါင္းတို႔မွလည္း ေလ့က်င့္ၿပီး ပယ္သတ္ႏိုင္ၾကမွသာလွ်င္ ကပ္ေဘးတို႔မွ လြတ္ေျမာက္ႏုိင္ေပမည္။

ဒုစရုိက္ / သုစရုိက္

ဒုစရိုက္ (၁၀) ပါး (ဒု = မေကာင္းေသာ ၊ စရုိက္ = အက်င့္)

(က) ကာယကံ (၃) ပါး
(၁) သတ္ (သတၱဝါမ်ား)
(၂) ခိုး (တစ္ပါးသူပိုင္ ပစၥည္း)
(၃) ေဖာက္ျပန္ (ကာမဂုဏ္)

(ခ) ဝစီကံ (၄) ပါး
(၁) လိမ္ (မဟုတ္မမွန္ေျပာျခင္း)
(၂) ကုန္းတိုက္ (ညီညြတ္မွုၿပိဳကြဲေစျခင္း)
(၃) ၾကမ္းတမ္း (ဆဲေရးတိုင္းထြာျခင္း)
(၄) အခ်ည္းႏွီး (အက်ဳိးမရွိေသာ စကားေျပာျခင္း)

(ဂ) မေနာကံ (၃) ပါး
(၁) အဘိဇၥ်ာ (သူတစ္ပါးပစၥည္း မတရား ရေစလိုျခင္း)
(၂) ဗ်ာပါဒ (သူတစ္ပါးကို ေသေၾကပ်က္စီး ေစလိုျခင္း)
(၃) မိစၦာဒိဌိ (အယူမွားျခင္း)

ဒုစရုိက္ (၁၀) ပါး ပြား (၄၀)

(၁) ကိုယ္တိုင္က်ဴးလြန္ (၁၀) ပါး
(၂) သူတစ္ပါးအားေစခိုင္း (၁၀) ပါး
(၃) သြယ္ဝိုက္အားေပး (၁၀) ပါး
(၄) ဝမ္းေျမာက္ (၁၀) ပါး

သုစရုိက္ (၁၀) ပါး (သု = ေကာင္းေသာ၊ စရုိက္ = အက်င့္)

(က) ကာယကံ (၃) ပါး
(ခ) ဝစီကံ (၄) ပါး ဒုစရုိက္ (၁၀) ပါးကို ေရွာင္ၾကဥ္ျခင္း သည္ သုစရုိက္ (၁၀) ပါး ျဖစ္သည္။
(ဂ) မေနာကံ (၃) ပါး
သုစရုိက္ (၁၀) ပါးလည္း ပြားလွ်င္ (၄၀) ရသည္။
(၁) ကိုယ္တိုင္
(၂) ေစခိုင္း
(၃) အားေပး
(၄) ဝမ္းေျမာက္

မွတ္ခ်က္

၎ဒုစရုိက္ / သုစရုိက္တို႔သည္လည္း ပါးစပ္ဖ်ားျဖင့္ ေျပာေန၊ ေဟာေနရုံမွ်ျဖင့္ အဓိပၸါယ္မျပည့္စံုဘဲ ဒုစရုိက္ကို ကိုယ္တုိင္လံုးဝ ေရွာင္ၾကဥ္ၾကၿပီး သုစရုိက္ကို လက္ေတြ႔ေလ့က်င့္လုပ္ေဆာင္ၾကၿပီး မိမိႏွင့္ အမ်ားအက်ဳိး ေဆာင္ရြက္ႏုိင္မွသာလွ်င္ ဗုဒၶအလိုေတာ္က် ေဆာင္ရြက္ျခင္းျဖစ္သည္။

ျဗဟၼစိုရ္ (၄) ပါး

ေမတၱာ = တစ္ပါးသူအား ေကာင္းေစခ်င္ေသာ ေစတနာ အျပဳျမင္ဝါဒ (တန္းတူေတြ႔လွ်င္ ေမတၱာမပြားႏိုင္က ၿပိဳင္တတ္သည္။)
ကရုဏာ =တစ္ပါးသူအား ဝဋ္ဒုကၡေဘးဆင္းရဲတို႔မွ လြတ္ေျမာက္ေစလိုေသာ ေစတနာ (ကိုယ့္ေအာက္နိမ့္လွ်င္ ကရုဏာ မထားႏိုင္က ႏိုင္တတ္သည္။)
မုဒိတာ = သူတစ္ပါးေကာင္းစားတာ ဝမ္းေျမာက္ျခင္း(ကိုယ့္ထက္သာလွ်င္ မုဒိတာ မပြားႏိုင္က ျငဴစူေစာင္းေျမာင္း တတ္သည္။)
ဥေပကၡာ = ခ်စ္လည္းမခ်စ္၊ မုန္းလည္းမမုန္းျခင္း (လစ္လ်ဴရွုျခင္း)(သတၱဝါအားလံုးတို႔သည္ မိမိျပဳေသာ ကံအတိုင္းကိုသာ မိမိရၾကသည္။)

မွတ္ခ်က္

ျဗဟၼစိုရ္တရား (၄) ပါးသည္ နတ္လူသတၱဝါ အားလံုးတို႔၏ ခ်စ္ေဆးျဖစ္၍ ပါးစပ္ဖ်ားမွ ေျပာေနရုံမွ်ျဖင့္ မျပည့္စံုႏုိင္ပါ။ လက္ေတြ႔ေလ့က်င့္လုပ္ေဆာင္ၾကၿပီး ႏွလံုးသြင္းကာ အသံုးခ်ျခင္းျဖင့္ ၿငိမ္းခ်မ္းသာယာေသာ ေလာကႀကီး ျဖစ္လာေပလိမ့္မည္။

ပုညႀကိယာ (၁၀) ပါး

ေကာင္းမွု ကုသိုလ္ ပုည ဘုန္း (သို႔) အဆင့္ဆင့္ကူးေျပာင္း ေခၚေဝၚလာၾကရာ ယခုအခါ ဘုန္းႀကီးသည္ဆိုလွ်င္ လူတုိင္းႏွစ္သက္ၾကေပရာ ေကာင္းမွုမ်ားျခင္းသည္သာ ဘုန္းႀကီးၾကေၾကာင္း သိအပ္ေပသည္။

(က) ဒါန
(၁) ရုိးရုိးဒါန (လွဴဒါန္းျခင္း)
(၂) ပတၱိဒါန (အမွ်ေပးျခင္း)
(၃) ပတၱာႏုေမာဒန (သာဓုေခၚ ျခင္း)

(ခ) သီလ
(၁) ရုိးရုိးသီလ (ကာယႏွင့္ဝစီေစာင့္ထိန္းျခင္း)
(၂) အပစာယန (ရုိေသျခင္း)
(၃) ေဝယ်ာဝစၥ (လုပ္အားေပးျခင္း)

(ဂ) ဘာဝနာ
(၁) ရုိးရုိးဘာဝနာ (ေမတၱာဘာဝနာပြားျခင္း ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ စသည္ အာရုံမြားေနျခင္း)
(၂) ဓမၼႆဝန (တရားနာယူျခင္း)
(၃) ဓမၼေဒသနာ (တရားေဟာေျပာျပသျခင္း)
(၄) ဒိဌိဇုကမၼ (အယူမွန္ျခင္း)

မွတ္ခ်က္

ပုညႀကိယာ (၁၀)ပါး သည္လည္း ေဟာေျပာေနရုံႏွင့္ မၿပီးဘဲ ကိုယ္တိုင္လည္းေလ့က်င့္၊ သူတစ္ပါးအားလံုးကိုလည္း ေလ့က်င့္ၾကေစရန္ စည္းရုံးတုိက္တြန္းၿပီး အသံုးခ်ၾကမွသာလွ်င္ ဗုဒၶအလိုေတာ္က် အက်ဳိးရွိေပမည္။

အျပည့္အစံုသို႔...

အက်ဥ္းခ်ံဳးလိုလွ်င္...